De Duitse ramp

Datum: 30 maart 2015

Het moet afschuwelijk geweest zijn. Je ziet de piloot op de deur rammen, in de hoop dat hij binnengelaten wordt. In de cockpit zit de copiloot. Doelbewust zet hij de daling in. Je voelt het, je ziet het. Zou er geschreeuwd zijn? Gehuild? Of hing er een doodse stilte…

Was de druk maar weggevallen, dan waren de passagiers bewusteloos geraakt en hadden ze de klap niet meegekregen. Maar nu hebben ze alles meegemaakt. Ze keken uit het raam en zagen de bergen steeds sneller op hun afkomen of ze keken niet, met hun handen voor de ogen…

‘’We wachten nog op de beelden,’’ horen we in het journaal. Alsof wij daar op wachten, om brokstukken te zien van de horror scène die zich zojuist heeft afgespeeld. Een andere medewerker van de NOS weet ook niet veel over de ramp zelf: ‘’German Wings heeft zoveel toestellen en zoveel vluchten per dag.’’ Hoe moet je daar op reageren? ‘’Wow wat veel toestellen?’’ Het voegt niks toe. Later kregen we dan toch waar iedereen op wachtte: de beelden. Het contrast is verrekte groot. We leven mee met de nabestaanden, maar genieten enigszins ook van de beelden. Veel was er niet te zien, maar het was genoeg. Voldoende om een beeld te geven van het verhaal hierboven.

Ik steek een kaarsje aan voor de nabestaanden en hoop dat zoiets nooit meer gebeurd…

 

Jan Medema